Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου... Mr White style.
Βέλγιο-Ισπανία
Στιγμές μεγαλείου περνάει ο περήφανος λαός του Βελγίου, που είχε να νιώσει τέτοιο αίσθημα εθνικής ανάτασης από εκείνη την εβδομάδα που ο Τεν-Τεν κατάφερε να ξεπεράσει σε πωλήσεις τον Αστερίξ. Με 2-1-0 μέχρι τώρα στη διοργάνωση, στο παιχνίδι με την Ισπανία το «Κόνιγκ Μπαουντεβέιν» θα είναι κατάμεστο από 50000 φανατισμένους Βέλγους που αναμένεται να δημιουργήσουν δαιμονισμένη ατμόσφαιρα, απαγγέλλοντας Βουλονική ποίηση και τρώγοντας βάφλες. ( ...περισσότερα)

Summertime, and the living is easy…Fish are jumping, and the cotton is high… Είτε τραγουδισμένο από την Lady Ella, είτε από τα πιο ποθητά χείλη στην ιστορία της ανθρωπότητας, το νόημα παραμένει ένα. Όταν ο Θεός έφτιαχνε το καλοκαίρι, στο μυαλό του είχε ερημικές παραλίες, ηλιοβασιλέματα με μοχίτο δίπλα στη θάλασσα, μπύρες κάτω από έναν ουρανό που δεν θα μπορούσε να έχει περισσότερα αστέρια, αιώρες, κουνιστές καρέκλες on the porch, barbeque στη βεράντα, καρπούζι με φέτα, και σίγουρα όχι προποτζίδικα γεμάτα οικοδόμους να βρίζουν ότι το ΚΙΝΟ που είναι στημένο, συνταξιούχους να παίζουν στο Θανάση τα φάρμακα τους και ιδρωμένους ταξιτζήδες να σκοτώνουν τον χρόνο ανάμεσα στις βάρδιες τους ποντάροντας το μηνιάτικο τους στην Μπρομαποϊκάρνα επειδή ο βασικός επιθετικός της Ενκεπινγκ δουλεύει διπλοβάρδιες στο καϊκι του. Γι’ αυτό και σήμερα έβαλα την στολή με τα διπλά σιρίτια, το πηλίκιο και όπως ο παλιός μου φίλος Claude Rains συνήθιζε μάζεψα τους συνήθεις υπόπτους του Betaholics για ένα τελευταίο απολογισμό της σεζόν που πέρασε.

( ...περισσότερα)

Το EURO 2008 είναι πλέον παρελθόν. Τα ποσοστά παραγωγικότητας που τον προηγούμενο μήνα θύμιζαν ποσοστά νικοτίνης από Silk Cut μωβ σιγά –σιγά ανεβαίνουν, οι πιτσαρίες και τα σουβλατζίδικα άρχισαν να μειώνουν τους στόλους τους από πάπιες με σπασμένες Sebring, που στη διάρκεια του EURO ξεπερνούσαν σε αριθμό και αυτόν του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού, οι παίχτες του στοιχήματος έπειτα από ένα μήνα στον στοιχηματικό παράδεισο άρχισαν ξανά να ασχολούνται με μεγαθήρια του αθλήματος όπως η Σίριους και η Μαντελσκαμερατένε , οι Ισπανοί που τα τελευταία 20 χρόνια είχαν πάντα την καλύτερη ομάδα βρήκαν τρόπο να προχωρήσουν πέρα από τα προημιτελικά– και είπαν να μην σταματήσουν εκεί - ενώ ο Πλατινί την ώρα που δεχόταν συγχαρητήρια για τη διοργάνωση έστελνε όλο το τεχνικό τιμ που ήταν υπεύθυνο για το 5λεπτο τηλεοπτικό μπλακ άουτ του ημιτελικού Γερμανία –Τουρκία σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στα Turk s & Caicos να μαζεύουν ζαχαροκάλαμα για το υπόλοιπο της ζωής τους. Εμείς οι Betaholics, ως εραστές και υπέρμαχοι ο,τιδήποτε όμορφου και αληθινού υπάρχει σε τούτο τον κόσμο, ξεχωρίσαμε τους μικρούς ήρωες αυτού του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και τους παραδίδουμε τα βραβεία που τους αξίζουν:

( ...περισσότερα)

Κάθε άνθρωπος έχει στη ζωή του κάποιες συνήθειες, που μπορεί να μοιάζουν ασήμαντες για τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά για τον ίδιο είναι τόσο σημαντικές που τις τηρεί ανελλιπώς. Άλλος παίρνει κάθε Πρωτοχρονιά λαχείο, άλλος πάει μια φορά το μήνα στην Πάρνηθα, άλλος κάνει ένα τσιγάρο κάθε Σάββατο που βγαίνει, άλλος προχωράει ένα βήμα παραπέρα και το κάνει τρίφυλλο, άλλος πάει για σεξοτουρισμό κάθε Φλεβάρη στις Φιλιππίνες και ο Θρύλος παίρνει το πρωτάθλημα κάθε Μάιο. Έτσι και εγώ κάθε Πάσχα βλέπω το The Life of Brian. Παρότι καθαρά άνθρωπος των Χριστουγέννων, αφού ανάμεσα σε σαμπάνια με σολομό και ρετσίνα με κοψίδια θα προτιμήσω τα πρώτα, πρέπει να παραδεχτώ ότι τα Χριστούγεννα δεν έχουν ταινία που να φτάνει το φιλμ των Python. Πράγμα που μου θυμίζει το little parrot που αναφέρθηκε στο πρόσωπο μου , και να του απαντήσω σύμφωνα με το κλίμα των ημερών ότι έχει μεγάλη ανάγκη από το Θεό, και ότι δεν θα αναφέρω το όνομα του γιατί τον κάνω γνωστό σε όλο τον κόσμο. Nobody fucks with The President. ( ...περισσότερα)

Dr Caligari: +329,11 units (Τρέχων ταμείο 2773,21) Αν δεν είναι οι σκόρερ, θα είναι τα σκοράκια ημιχρόνου. Και αν δεν είναι τα σκοράκια ημιχρόνου, θα είναι κάποιο trixie. Με τίποτα τελικά δεν γίνεται να ξεφύγεις από τον Δόκτορα φέτος, που έγραψε μια ακόμα 300άρα σε απολογισμό, πράγμα που πλέον προκαλεί ανάλογη έκπληξη με το γεγονός ότι ο Ήλιος βγαίνει από την Ανατολή ή ότι ο Λαζόπουλος είναι αδερφή. Πλέον οι 3000 μονάδες είναι εφικτός στόχος για τον Δόκτορα, που ετοιμαζόταν να φτιάξει νέο φυλακτό με τον Τομέρτ, αν ο τελευταίος σκόραρε στο τρομερό value του 9.33 που έπαιξε το περασμένο Σάββατο. ( ...περισσότερα)

Dr Caligari: +8,46 units (Τρέχων ταμείο 2444,10) Μπορεί o Dr. Caligari να βρίσκεται στην Αθήνα, πιθανότατα σχεδιάζοντας τη δολοφονία του Λαζόπουλου ή κάνοντας ανήθικες προτάσεις σε φοιτήτριες Φιλοσοφίας σε indie μπαρ στο Γκάζι, αλλά το μυαλό του φαίνεται να είναι ακόμα Βερολίνο. Έτσι εξηγούνται και οι επιδόσεις του το τελευταίο 15ήμερο, με τον γιατρό να βγάζει κέρδος 3 κοκα κόλες, 7 κιλά χαρούπια, 2 πακέτα Καρέλια κασετίνα και μισή τυρόπιτα κουρού. Όχι ότι αυτά είναι λίγα, αλλά με τη φετινή του φόρμα οτιδήποτε κάτω από τριψήφιο αριθμό units θεωρείται αποτυχία για τον Δόκτορα. Βέβαια αν ο Μαουλιντά έκανε τη δουλειά του καλύτερα και είχε σκοράρει σε μια από τις δύο μεγάλες ευκαιρίες που του παρουσιάστηκαν στο Λανς - Μετς ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά, αλλά δεν θα επεκταθώ περισσότερο, σε μια προσπάθεια να κρατήσω το image της κόντρας που έχω με τον Caligari, αλλά και από φόβο ότι ο Answer θα μας κράξει πάλι στα κείμενα του. ( ...περισσότερα)

Berlin,ach du Berlin τραγουδάει αυτή τη στιγμή ο Δόκτορας, πιθανότατα βολτάροντας στην Alexanderplatz ή χωμένος σε κάποιο avant garde στέκι του Ανατολικού Βερολίνου, παρέα με τον φίλο του τον Cesare , χαρούμενος στη σκέψη ότι για αυτή τη βδομάδα οι σχέσεις μας περιορίστηκαν σε ένα απλό τηλεγράφημα επιβράβευσης. Γιατί το γραφείο του δόκτορα μπορεί να γράφει «κλειστόν» εδώ και μια βδομάδα περίπου, αλλά εκείνος πρόλαβε στο πρώτο μισό του 15ημέρου να μαζέψει ακόμα 150 μονάδες κέρδος, ακουμπώντας πλέον τις 2500. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μάλλον εγώ θα πρέπει να είμαι χαρούμενος για την απουσία του από την καθιερωμένη συνεδρία των Betaholics. Ίσως μάλιστα θα ήταν καλύτερα να μείνει για πάντα εκεί. Άλλωστε τα email για αυτό το σκοπό υπάρχουν. ( ...περισσότερα)

Well, It’s hard to be a gambler, betting on the number that changes every time… Ο Elvis πρέπει να ήταν ο μεγαλύτερος Betaholic που γνώρισε αυτός ο κόσμος… Αναρωτιέμαι εκεί στον Καναδά που βρίσκεται, όταν δεν δουλεύει σε εκείνο το βενζινάδικο αν βρίσκει καθόλου χρόνο να παίξει καμιά ζαριά με τον φίλο του τον Morisson. Τέτοιες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου το βράδυ της Κυριακής, όταν μέσα σε ένα πανδαιμόνιο κομφετί, φωτορυθμικών και φτηνής σαμπάνιας, φορώντας τα μπλε σουέτ παπούτσια μου, τη μαύρη περούκα και το διασημότερο λευκό ρούχο της Ιστορίας - μετά το φόρεμα της Μέριλυν, ή αν είσαι από το Texas τον χιτώνα του Χριστού – τραγουδούσα για μια ακόμα φορά στη ζωή μου καραόκε το Moody Blue, like the King wanted it to be sang, κουνώντας τους γοφούς μου με τρόπο που θα έκανε ακόμα και την Πάπισσα Ιωάννα να πετάξει τα ράσα της και να πιάσει δουλειά σε στριπτιτζάδικο. Μιλώντας για Πάπες, τις επόμενες Απόκριες σκέφτομαι να ντυθώ Αδόλφος Χίτλερ. Θα πάρω και τον Walter για Γκέμπελς. Και την Χάιντι Κλουμ για Εύα Μπράουν. Όσο το σκέφτομαι τόσο περισσότερο μου αρέσει η ιδέα. Πάντα ήθελα να δω την αντίδραση των ανθρώπων όταν έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο με την πιο μισητή φιγούρα της Ιστορίας. Ο Γούντυ Άλλεν σίγουρα δεν θα με συμπαθούσε περισσότερο. Ούτε ο Σπίλμπεργκ. Ούτε οι Επστάιν. Γενικά το μισό Hollywood θα ήθελε το κεφάλι μου επί πίνακι. Τώρα που το σκέφτομαι, και η Natalie Portman είναι Εβραία. Πιθανότατα η μόνη όμορφη εβραία από την εποχή της Σαλώμης. Η Natalie, που με τον ρόλο της στο Leon έκανε την παιδοφιλία σχεδόν mainstream. Που ανάγκασε νορμάλ ανθρώπους, πέρα από geeks και λοιπά φρικιά, να γίνουν φαν του Πολέμου των Άστρων. Και που η ροζ περούκα της από το Closer θεωρείται πλέον εθνικός θησαυρός. Ξαφνικά η στολή του Χίτλερ ακούγεται πολύ χαζή σαν ιδέα…

( ...περισσότερα)

Όπως το bourbon του Tennessee δεν ήταν ποτέ το ποτό μου, έτσι και τo Los Angeles δεν ήταν ποτέ η πόλη μου. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Bukowski, του Raymond Chandler και του Kiedis , κάθε φορά που βρίσκομαι στην πόλη των Αγγέλων αισθάνομαι σαν τον Woody Allen στον Νευρικό Εραστή. Ο οποίος το βράδυ που το φιλμ κέρδιζε το Όσκαρ καλύτερης ταινίας προτίμησε να το περάσει στη Νέα Υόρκη, παίζοντας κλαρινέτο για 50 άτομα σε κάποιο μπαρ του Μανχάτταν. Ή ο Marlon Brando, που έστειλε μια ινδιάνα να παραλάβει το Όσκαρ του για τον Νονό, σε ένδειξη διαμαρτυρίας στον τρόπο που αντιμετώπιζε το Hollywood τους ιθαγενείς Αμερικανούς, και προτίμησε να περάσει το βράδυ του κάνοντας ό,τι ένας άνθρωπος με την αρρωστημένη ευφυία του Marlon Brando μπορεί να κάνει τα βράδυα.

( ...περισσότερα)

Το ξέρω καθυστερήσα την παράδοση του απολογισμού αυτή την εβδομάδα, όμως όπως θα έπρεπε να γνωρίζετε για να συμβεί κάτι τέτοιο σε έναν ανδρα της δικής μου ανατροφής, συντρέχουν σίγουρα λόγοι ανωτέρας βίας. Φυσικά αν το τηλεκοντρόλ της NOVA, που έχετε μονίμως λιγδιασμένο από τα πατατάκια και τα πιτόγυρα, εκτός από το να αλλάζει το Supersport 1 σε Supersport 7 και τανάπαλιν, έκανε μια επίσκεψη κάποια στιγμή τις προηγούμενες μέρες στο Filmnet, θα είχατε την απάντησή σας... Oscar week βεβαίως, βεβαίως και θα ήταν αδιανόητο να λείψει η εξοχότης μου από το κόκκινο χαλί. Αν συνυπολογίσετε πως μόλις την Παρασκευή έπινα τσίπουρα στο penthouse του Δόκτορα και προσπαθούσα να ξεφύγω από τις οχλήσεις του, να του κάνω κονέ με μια εκ των Diablo Cody ή Ellen Page, καταλαβαίνετε... Δύσκολη η μετάβαση σπίτι Δόκτορα-Χόλιγουντ-επιστροφή στην έπαυλη... Ακόμα και ο Walter που έχει μεγαλώσει με το "Μάλιστα Κύριε" στο στόμα τα βρήκε δύσκολα όταν μετά από τη μάπα των Ρούνεϊ και Τέβεζ στο Νιούκαστλ-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, τσούγκριζε ποτήρια με την Αnne Hathaway... Ο πρόεδρος πάντως ποτέ δεν άφησε καμιά δουλειά μισοτελειωμένη, οπότε έστω και με μικρή καθυστέρηση ο καθιερωμένος απολογισμός είναι εδώ! ( ...περισσότερα)

Οι καιροί αλλάζουν. Το 1800 πίστευαν ότι η Βρετανική Αυτοκρατορία δεν θα παρακμάσει ποτέ. Το 1918 πίστευαν ότι δεν θα ξαναγίνει πόλεμος ποτέ. Το 1930 πίστευαν ότι ο Χίτλερ είναι ένας ακόμα κόντός ψυχάκιας με ηλίθιο μουστάκι. Το 1950 πίστευαν ακόμα στον κομμουνισμό. Το 1960 πίστευαν ότι με μια κιθάρα, μούσια, λουλούδια στα μαλλιά και 2 σταγόνες LSD θα αλλάζαν τον κόσμο, ενώ ακόμα και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που πιστέυουν ότι υπάρχει το Βέλγιο. Κάνεις όμως μέχρι τώρα δεν πίστευε ότι θα ξημέρωνε η μέρα που ένας μαύρος θα γίνει ένοικος του Λευκού Οίκου. Ο Μπάρακ Ομπάμα είναι πολύ κοντά στο να πάρει το χρίσμα, και η καρδιά μου είναι μαζί του μέχρι το τέλος. Περιμένω κυβέρνηση με υπουργό Οικονομικών τον Ντένζελ Γουάσινκτον, Δικαιοσύνης τον Έντι Μέρφι, Εσωτερικών την Όπρα, εκπρόσωπο Τύπου και ιδιαιτέρα γραμματέα του την Χάλι Μπέρι, Παιδίας τον Μπιλ Κόσμπι, ενώ αναμένω το Μπέλ Αιρ να ανακυρηχθεί ανεξάρτητο πριγκηπάτο ώστε ο Γουίλ Σμιθ να πάρει αυτό που δικαιούται εδώ και χρόνια. ( ...περισσότερα)

To ξέρω ότι η απουσία μου προκάλεσε τον πανικό στα διεθνή χρηματιστήρια, το μαύρο δάκρυ των επενδυτών και ορισμένες μπηχτές από τους Betaholics που την απέδωσαν στη στενή μου σχέση με την Κάρλα Μπρούνι, της οποίας όφειλα να κρατήσω παρέα ενόσω ο Σαρκοζί περιόδευε στην Ινδία, όμως θα πρέπει να καταλάβετε πως ο καθιερωμένος εδώ και μερικούς μήνες απολογισμός των Betaholics τον οποίο έχουν την τιμή να επιμελούμαι μαζί με τον Walter είναι μια από τις τελευταίες μου προτεραιότητες, ειδικά όταν θα πρέπει να μπει στη ζυγαριά μαζί με τη διεθνή οικονομική κρίση και τα αψεγάδιαστα πόδια της Κάρλα Μπρούνι. Επέστρεψα όμως και όπως ίσως θα γνωρίζετε ένας gentleman της δικής μου ανατροφής ποτέ δεν εγκαταλείπει τους θαυμαστές του και πάντα βρίσκει το χρόνο που απαιτεί το φιλανθρωπικό του έργο. Πάμε να δούμε πως τα πήγε η παλιοπαρέα των Betaholics τις τελευταίες 3 εβδομάδες. ( ...περισσότερα)

Ο πρόεδρος λείπει σε ταξίδι για δουλειές και έτσι ο πρώτος απολογισμός του 2008 εστάλη ταχυδρομικά στους tipsters του Betaholics, γεγονός που πρέπει να ανακούφησε αρκετούς από αυτούς, μιας και η πρόοδος τους τις τελευταίες 15 μέρες απείχε πολύ από το να χαρακτηριστεί άριστη, και σίγουρα θα προτιμούσαν να διαβάσουν την κριτική μου παρά να την ακούσουν στημμένοι στο έδώλιο, με τα ψυχρά γκριζογάλανα μάτια μου καρφωμένα πάνω στην κάθε τους κίνηση. Και ο πρόλογος σταματάει κάπου εδώ, ίσως γιατί δεν έχω κάτι καινούριο να σας πω, πράγμα σχεδόν αδύνατο για έναν άνθρωπο της δικής μου σοφίας και εμπειρίας, κυρίως γιατί στο πόδι μου αφήνω τον Τζαφάρ, διακεκριμένο Βetaholic , απόφοιτο του Harvard, γόνου βασιλικής περσικής οικογενίας, απευθείας απόγονου του μάγου Μπαλτάσαρ, μέγα Ζωροάστρη και γνώστη των μελλουμένων που θα συντάξει τον στοιχηματικό καζαμία για τη χρονιά 2008. ( ...περισσότερα)

Μπουρούσες να ισιώσεις την χωρίστρα σου κοιτώντας στο κατάλευκο αλαβάστρινο δάπεδο της αίθουσας χορού. Στο μπαρ, τα μπουκάλια της Ντον Περνιόν περίμεναν υπομονέτικα δίπλα στις φράουλες ποιόν ουρανίσκο θα γαργαλίσουν απόψε. Η πιστή μου οικονόμος Κονσουέλα έβαζε την τελευταία μπάλα στο Χριστουγενιάτικο δέντρο, την ίδια ώρα που ο Walter στόλιζε τον μεγάλο πολυέλαιο. Η ορχήστρα στη γωνία κούρδιζε τα όργανα της παίζοντας το Auld Lang Syne, δίπλα ακριβώς απ’ τον μεγάλο μπουφέ με το καλύτερο ρωσικό χαβιάρι. Σε λίγες ώρες ο χώρος θα γέμιζε από αγαπημένα χαρούμενα πρόσωπα, το βλέμμα θα ξεκουραζόταν στις καλλίγραμμες σιλουέτες των δεσποινίδων, που με αγωνία θα περίμεναν να φιλιθούν κάτω από το γκι. Η πίστα θα έπαιρνε φωτιά, οι γραβάτες θα χαλάρωναν, οι σόλες των παπουτσιών θα έλιωναν, και όλοι θα ξεχνούσαν τις σκοτούρες τους και θα ζούσαν σαν να μην υπήρχε αύριο. Τίποτα όμως από τα παραπάνω δεν θα μπορούσε να συμβεί αν πρώτα δεν γινόταν ο καθιέρωμενος 15ήμερος απολογισμός του Betaholics.

( ...περισσότερα)

Το πρώτο τσιγάρο της ημέρας, τα Strarbuks, οι τηγανιτές πατάτες με μαγιονέζα, τα βυζιά της Monica Belucci, οι πρώτες πέντε σεζόν από τα Φιλαράκια, οι πολυθρόνες του ΙΚΕΑ ,το Mellon Collie and the Ιnfinite Sadness των Smashin’ Pumpkins. Μερικά πράγματα είναι μεγαλύτερα και από την ίδια την ζωή. Το Τάγμα των Betaholics είναι ένα από αυτά. Η ίδρυση του Τάγματος υπολογίζεται στα τέλη του 6 αι π.Χ. από Πυθαγόριους του Τάραντα της Σικελίας, γιατί καλή η φιλοσοφία και τα θεωρήματα άλλα κάπως έπρεπε να πληρώνουν και τους λογαριασμούς. Πρώτος Πρόεδρος του Τάγματος ήταν ο Αρχύπας, πολιτικός, στοχαστής και στενός φίλος του ίδιου του Πυθαγόρα που θα πόνταρε και τη γυνάικα του στο τι χρώμα πανία θα είχε το επόμενο πλοίο που θα έμπαινε στο λιμάνι. ( ...περισσότερα)

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ηταν το Thanksgiving Weekend στην Αμερική και η αρχή της holiday season όπως την ονομάζουν, που διαρκεί από το Σαββατοκύριακο των Ευχαριστιών μέχρι τις γιορτές των Χριστουγέννων. Βέβαια είναι κομματάκι οξύμωρο να αποκαλείς Holiday season μια περίοδο που όλοι δουλεύουν διπλοβάρδιες και ο τζίρος της αγοράς πολλαπλασιάζεται. Σίγουρα όμως όχι πιο οξύμωρο από το να αφιερώνεις μια μέρα του χρόνου για να γιορτάσεις τις Ευχαριστίες σου στους ιθαγενείς της γης που εσύ τώρα κατοικείς, από τους οποίους την έκλεψες και τώρα μένουν σε τροχόσπιτα, χρησοποίησες τα κορμιά τους για να εξασκεί το σημάδι του ο John Wayne και εκκαθάρισες με ρυθμούς που θα ζήλευε και ο θείος Αδόλφος, ενώ στην καλύτερη τον περιπτώσεων είτε τους παρουσιάζεις σε τριτοτέταρτους ρόλους που θυσιάζονται ώστε να νευριάσει ο καλός ξανθός ήρωας και μετά να γαμήσει και να δείρει το μισό Ελ Πάσο είτε ως γκόμενες που ερωτεύονται τον καλό ξανθό ήρωα, και κάποια στιγμή κινδυνεύουν θανάσιμα ώστε να νευριάσει αυτός και μετά να γαμήσει και να δείρει το μισό Ελ Πάσο ( και τις ίδιες έπειτα ).

Οι Αμερικάνοι είχαν άλλωστε πάντα μια ιδιάζουσα αίσθηση του χιούμορ, αν σκεφτείς ότι πιστεύουν ότι ο Ελβις ζει ακόμα, ότι ο Λίνκολν έκανε έναν εμφύλιο πόλεμο για να καταργήσει την δουλία, ότι πολέμησαν στο Βιετνάμ για να γλιτώσουν τους βιετναμέζους από την Κόκκινη λαίλαπα και παρακολουθούν με ευγνωμοσύνη τον Μπους να χαρίζει γενναιόδωρα τη ζωή σε μια γαλοπούλα, πράγμα που δεν έκανε ποτέ για κάποιο συνάνθρωπο του όσο ήταν Κυβερνήτης του Τέξας. ( ...περισσότερα)

Ο ήλιος του χειμώνα με μελαγχολεί. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου, που σε λίγα χρόνια θα μας αναγκάσει να κάνουμε τα καλοκαιρινά μπάνια μας στα κοσμοπολίτικα Γρεβενά, προς το παρόν κάνει τις πίστες του Σαμονί ακατάλληλες για χειμερινά σπορ. Αν εξαιρέσεις το πάρτυ της Angelina Jolie για την ονομαστική γιορτή της και ένα σαββατοκύριακο στο ιδιωτικό σπα του Roman Abramovic στο Karlovy Vary τις τελευταίες βδομάδες you can cut boredom with a knife. Αφού δοκίμασα να πνίξω την βαρεμάρα μου στο ελιξήριο της ανίας των αστών, την τέχνη , με ανάμεικτα αποτελέσματα, δοκίμασα και το άναλογο ελιξήριο του Νεοέλληνα, την Superleague. Το αθηναϊκό ντέμπυ κατάφερε να με απορροφήσει για 90 λεπτά, αποδεικνύοντας ότι μπορεί να δεις ένα καλό ματς χωρίς αυτό να έχει ποδοσφαιρική ποιότητα. Και μπορεί από την μια να είδαμε την επιβεβαίωση της αναγέννησης του Ζλάταν των φτωχών Βαγγέλη Μάντζιου, που όταν παίζει μέσα στην περιοχή με πλάτη αναδεικνύει το ταλέντο του, από την άλλη είδαμε και το χρονικό του προαναγγελθέντως θανάτου του ποδοσφαιριστή Τραϊανού Δέλλα, που εξαργύρωνε μέχρι και χτες βράδυ τις εμφανίσεις του στο EURO2004. Και επειδή το ποδόσφαιρο ταιριάζει με το στοίχημα όπως ο καπνιστός σολωμός με το χαβιάρι μπελούγκα, πάμε στον καθιερωμένο απολογισμό του betaholics. ( ...περισσότερα)

Το Σαββατοκύριακο το πέρασα στην έπαυλη του William Hill, με τον οποίο αν και είμαστε πλέον σε αντίπαλα στρατόπεδα μας συνδέει παλιά φιλία, μιας και είμασταν συμμαθητές στο Cambridge και μέλη της κωπηλατικής ομάδας που κέρδισε τρεις συνεχόμενες φόρες την κούρσα απέναντι στη μισητή Οξφόρδη. Έπειτα από τον καθιερωμένο κυνήγι μπεκάτσας και 18 τρύπες στο ιδιόκτητο γήπεδο γκολφ, το απόγευμα μας βρήκε στο γραφείο του Willy για μια παρτίδα σκάκι και τα φημισμένα του dry martinis. Τους τείχους του γραφείου κοσμούσαν τα εμβλήματα των ομάδων στις οποίες κάθε μπουκ όφειλει αυτό που είναι σήμερα, και ο Willy ξέρει να τιμά τους φίλους του. Τα σήματα της Southampton, της Ιντερ, της Leeds και της Guimaraes βρίσκονταν σε περίοπτη θέση, πάνω ακριβώς από τον πίνακα για βελάκια που είχε φωτογραφία της Badajoz της περιόδου 1995-1999, και δίπλα τους ένα μεγάλο κενό, το οποίο κίνησε της περιέργεια μου. Στην ερώτηση μου ο William απάντησε ότι είχε παραγγείλει ένα τεράστιο έμβλημα της Lille ,αμέσως μετά τη μεγάλη εμφάνιση της ομάδας του Πιέλ το Σάββατο απέναντι στο Στρασβούργο. Η Lille από αυτό το Σάββατο κατέκτησε επάξια τον τίτλο «Τοτέμ 2007», και εγώ αφού καληνύχτισα τον William, επιβιβάστηκα στο ιδιωτικό μου jet με προορισμό το Παρίσι ώστε να πείσω την Linda Evangelista ότι όσα γράφει η Mirror για εμένα και την Jessica Alba είναι ψέματα, ότι το photoshop κάνει θαύματα σήμερα και ότι μόνο εκείνη σκέφτομαι, και να προλάβω να γυρίσω εγκαίρως πίσω για τον απολογισμό του Betaholics. ( ...περισσότερα)

Το μόνο σίγουρο σε αυτή τη ζωή είναι ο θάνατος και οι φόροι. Και αν για τους φόρους δεν έχω να πω πολλά, μιας ως γαλαζοαίματος είναι τιμή κάθε χώρας να με φιλοξενεί, το θάνατο δεν ξέρω κανέναν που να τον γλίτωσε. Εκείνη την αποφράδα μέρα που θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου να αφήσω αυτόν τον μάταιο κόσμο, πιθανότατα οδηγώντας την Aston Martin μου σε κάποιο ράλλι ή κάνοντας ράφτινγκ στον Νιαγάρα, η ταφόπλακα μου στο Westminster Abbey,όπου θα ταφεί η σωρός μου δίπλα σε αυτή του Martin Luther King, θα γράφει : “ Mr. White, πρόεδρος των Betaholics, τον αγάπησαν πολλοί, τον ζήλεψαν περισσότεροι ” . Πιθανότατα αυτή του Ντούσαν Μπάγιεβιτς θα γράφει : “ Ντούσαν Μπάγιεβιτς. Πρίγκηπας, προπονητής και ο μόνος άνθρωπος που κατάλαβε τη θέση παίζει ο Παντελής Καφές” , του Βύντρα θα γράφει “ Λουκάς Βύντρα. Ατάλαντος, κορόιδεψε τους πάντες ότι είναι ποδοσφαιριστής ” και του Crouch “ Peter Crouch, καμηλοπάρδαλη , κορόιδεψε τους πάντες ότι είναι άνθρωπος ”. Αν για κάποιον είμαι σίγουρος είναι για τον Τάκη Λεμονή . “Τάκης Λεμονής, προπονητής στο πρώτο εκτός έδρας διπλό του Θρύλου ” . Στα χρόνια που θα έρθουν στο άκουσμα του ονόματος και μόνο του Τάκη στο μυαλό θα έρχεται αυτό εδώ το παιχνίδι, και μάλιστα αν τα ξανακαταφέρει πιθανότατα ο Σάββας θα ανεβάσει ηλεκτρονικό petition για Αγιοποίηση του Λεμονή και ειδική μνεία στο όνομα του στη Λειτουργία του Δεκαπενταύγουστου. ( ...περισσότερα)

Η χθεσινή ήταν μια Κυριακή σαν όλες τις άλλες. Πρωινό στο κότερο του Πρίγκηπα Αλβέρτου, θαλλάσιο σκι στο Σαν Τροπέ, το απόγευμα κυνήγι αγριόχοιρου στην ενδοχώρα της Προβηγκίας, έπειτα μετάβαση με το ιδιώτικο μου ελικόπτερο στο Τορίνο για να παρακολουθήσω από την σουίτα του Ανιέλι το τοπικό ντέρμπι και τέλος το βραδάκι κοτέιλ πάρτυ στην βίλλα της Μόνικα Μπελούτσι για τα 43α ( αν θέλετε το πιστεύετε ) γενέθλια της. Γυρίζοντας αργά το βράδυ , και με το άρωμα της Jessica Alba ακόμα στα ρούχα μου, στην έπαυλη μου στην Γαλλοιταλική Ριβιέρα , όπου μένω συνήθως τον Σεπτέμβρη , ο πιστός οικονόμος μου Walter , αφού μου έδωσε για να διαβάσω πριν κοιμηθώ το τελευταίο βιβλίο του Τάκη Λεμονή με τίτλο «Κηπουρική και ποδόσφαιρο», μου υπενθήμισε για μια ακόμα φορά την πλέον πεζή υποχρέωση μου για αύριο, αυτή της προεδρίας της επιτροπής απολογισμού των Betaholics. Σκληρή δουλειά, αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει. ( ...περισσότερα)